(Τα βάζεις κάτω...τα μπερδεύεις...και τα βρίσκεις ότι όλα μηδέν)

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Κοινωνικη αλληλεγγύη...

 
 
Οταν κάθε μήνα δίνεις 1200 ευρώ για να μη στιβάξεις το παιδί σου στις σχολεία-αποθήκες ,στους συγχρόνους καιάδες των ΑΜΕΑ του κοινωνικού τους κράτους.Όταν σε καταγγέλουν για ''εξαφάνηση ανηλίκου'' επειδή αρνείσαι να παραδίδεις καθημερινά το παιδί σου στα ειδικά σχολεία- άσυλα  που στεγάζονται σε ανακαινισμένους σταύλους.'Όταν σου ζητάνε βιογραφικά πόνου και απελπισίας προκειμένου να γίνεις επερώτηση στη βουλή για να το παίζουν ''κοινωνικά ευαίσθητοι''...Έρχονται και παίρνουν κάτι δικό σου για να προπαγαδίσουν την ''αγάπη'' του κρατικού μηχανισμού.Αυτό με εξοργίζει περισσότερο από όλα .Δε μπα να γαμηθείτε παλιο πουτάνας γιοί.Ποτέ κεφάλι κάτω ,η κοινωνική ασφάλιση δε είναι προνόμιο ,είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου.

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 4/2/2016
όλοι στους δρόμους για να κερδίσουμε την  αξιοπρέπεια μας.
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΟΥΤΣΕΚΙΑ ΤΟΥΣ

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Το τραγούδι του προισταμένου

 

 

Ξύπνησα και κατάλαβα πως έχω δυο πέη,

Το ένα ήτανε ορθό ,

Το άλλο παραπαίει.
 

Εγώ θέλω κατάρτια δυο,

σημαίες να ανεμίζω,

το ένα για να κατουρώ,

με το άλλο να ''θερίζω''.
 

Σηκώθηκα και βρέθηκα με τέσσερα αρ-φρύδια,

ευθύς αμέσως άνοιξα όλα τα παραθύρια,

να τα κοιτούν ,να τα θωρούν

και να τα καμαρώνουν.

Στο δρόμο όταν περπατώ ,

όοολες να με ζυγώνουν.
 

Μα μια μύγα στο κεφάλι μου,

πετά και μου μιλάει.

''Μην ξάφνου έγινες θεός.

ή κάποιος σε γαμάει; ''

 
(Μία  ωδή για τον project manager )

ΑΘΗΝΑ 07/01/2016 04:30 πμ

(ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΓΝΩΜΙΚΟ ΤΟΥ ΜΑΟ)

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

BIBΛΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ


Ύστερα από ολιγόμηνη εκούσια αποχή από τα διαδικτυακά τεκτενόμενα επιστρέφω με ότι διάβασα φέτος το καλοκαίρι

 

Ήρωας του μυθιστορήματος είναι ένας πάμπτωχος κατώτερος υπάλληλος, καταφρονημένος, καταπιεσμένος, ενώ κάποιες φορές μεθάει. Δεν του λείπουν όμως και τα αισθήματα, και η συμπόνοια. Η σύντροφός του είναι μια ορφανή, φτωχή που κατοικεί στο απέναντι σπίτι από το δικό του. Βρίσκεται σε κατάσταση εξάρτησης από μια ασυνείδητη γυναίκα η οποία ζει από σκοτεινές δουλείες που δεν προσδιορίζονται πιο συγκεκριμένα. Αυτή κατατυραννάει και εκμεταλλεύεται το κορίτσι επικαλούμενη προηγούμενες ευεργεσίες: την είχε προμηθεύσει σε έναν πλούσιο έμπορο. Ο Ντέβουσκιν, όπως λένε τον πάμπτωχο υπάλληλο, είναι ερωτευμένος με την Βάρια, την ορφανή φτωχή σύντροφό του, ανταλλάσσουν γράμματα και οι δύο, χωρίς όμως ο Ντέβουσκιν να προχωρά σε κάτι περισσότερο. Όμως η Βάρια αποφασίζει να παντρευτεί τον πρώην αποπλανητή της για να μπορέσει να ξεφύγει από τις αφόρητες συνθήκες της ζωής της. Ο Ντέβουσκιν προσπαθεί να την αποτρέψει όμως τελικά της γράφει ένα γράμμα σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια.
(Το βιβλίο αυτό για τις ημέρες της χρεοκοπίας ,τoυ capital control ,των ΑΤΜ, του δημοψηφίσματος  και σε πιάνει καλύτερα όταν  το διαβάζεις σε μέσα μαζικής μεταφοράς και  έχεις τα τελευταία σου 9 ευρώ στην τσέπη, είσαι σε υποχρεωτική άδεια και έχεις απέναντί σου μερικές χεσμένες φάτσες…πιστέψτε με !!!) Λ.Υ

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ Γ.ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ

 
(Ρε μoύχλα κάθεσαι καλοκαιριάτικα και διαβάζεις Παπαρηγόπουλο για φουστανέλες και καριοφίλια; Αγαπημένοι μου προλετάριοι ακούστε … Το να διαβάζεις για το 21 από τον Σκαρίμπα ή  τον Ραφαηλίδη μπορεί να είναι πιο ευχάριστο και πιο κοντά μας ψυχικά και ιδεολογικά. Όμως μένοντας μόνο σε αυτά που νιώθεις ότι θέλεις να διαβάσεις καταντάς σαν γριά θεούσα που όλοι μέρα διαβάζει ευαγγέλια. Ο εχθρός πρέπει να χτυπηθεί με τα δικά του όπλα. Εξηγούμε. Ο Πλεύρης ,ο Άδωνις (Σπύρος το πραγματικό του …Πίπης δηλαδή),ο Καργάκος   όταν θέλουν να μιλήσουν για εθνική συνείδηση, καθαρότητα φυλής και άλλα κουραφέξαλα συχνά πυκνά αναφέρονται στα κείμενα του Παπαρηγοπούλου (που λέει και ο Πίπης).Τι λέει λοιπόν αυτός όμως πραγματικά ; Με λίγα λόγια αναφέρει  ότι  όσοι συμμετείχαν στην επανάσταση (πχ κλέφτες , αμαρτωλοί και ο Καραϊσκάκης) το έκαναν για προσωπικό όφελος  .Δεν υπήρχε καμία εθνική συνείδηση μέχρι την ίδρυση του ελληνικού κράτους στην 1η εθνοσυνέλευση η οποία επιβλήθηκε εκφραζόμενη με υποταγή στην διοίκηση και όσοι υπάκουσαν γλύτωσαν ( όπως ο Κ. που αφού κυνηγήθηκε γιατί είχε κρυφές συνεννοήσεις με τους Τούρκους ,σύμφωνα πάντα με τον Π., ζήτησε συγχώρεση και σώθηκε και τελικά έγινε όργανό τους ) ενώ άλλοι όπως ο Ανδρούτσος φυλακίσθηκε και δολοφονήθηκε (γιατί και αυτός είχε συνεννοήσεις με τους Τούρκους  ,ο Π. αναφέρει ότι αυτομόλησε στο τέλος ολοκληρωτικά άλλα αυτό είναι αντικείμενο μελλοντικών μου αναζητήσεων…).Ο Γ. Καραϊσκάκης παρουσιάζεται ως καιροσκόπος και τυχοδιώκτης μέχρι το 1825 που αρχίζει η  πατριωτική του δράση .Σε όλα αυτά και σε άλλα πολλά που αναφέρει ο Π. που είναι η εθνική συνείδηση βρε γουρούνια;
Παράλληλα ο Στρατηγός ήταν ένας γοητευτικός χαρακτήρας όπως λέει ο ίδιος άγγελος και διάολος μαζί άφοβο ρεμάλι με πολύ μυαλό και ικανότητες .Έβριζε κιόλας σα λιμενεργάτης και είχε και την πλάκα του…)Λ.Υ

«Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί, λέγεις να προσκυνήσω. Κι εγώ πασά μου ρώτησα τον μπούτζον μου τον ίδιον, κι αυτός μου αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω, κι αν έλθεις καταπάνω μου, ευθύς να πολεμήσω»

«Ας τελειώνουμε εδώ τη δουλειά μας και τότε να ιδώ πού θα μ’ πάη ου κερατάς (ο Νάκος). Και στου μoυνιού της πουτάνας της γυναίκας του να κρυφτή, θα βάλω τον μπούτζον του Μεταξά να τον ξετρυπώσ’!»

Και αν τον παρεξηγουσανε καμιά φορα για την γλώσσα του ήξερε να απολογηθεί..

« Τι θυμώνετε, ωρέ! Κι εγώ είμαι... είμαι ο γιος της καλογριάς. Εμένα η μάνα μου έφαγε σαράντα χιλιάδες ψωλές ώσπου να με γεννήσει». 



Πώς μια μικρή επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετετράπη σε ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος;
Μια συνοπτική, νηφάλια και διαυγής εξιστόρηση της διαμόρφωσης του νεοελληνικού κράτους από τις απαρχές του ως σήμερα.
Ο βασικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το παρόν βιβλίο είναι η μετατροπή μιας μικρής επαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Από ορισμένες απόψεις, τα προβλήματα που ανέκυψαν κατά τον σχηματισμό του σύγχρονου ελληνικού κράτους θα μπορούσαν να εξομοιωθούν με τα αντίστοιχα προβλήματα που συναντούν αυτή τη στιγμή οι προσπάθειες του δυτικού κόσμου να επιβάλει το δικό του πολιτικό και πολιτισμικό μοντέλο σε κοινωνίες ξένες, αν όχι εχθρικές προς αυτό. Το γεγονός ότι οι Έλληνες του 19ου και 20ού αιώνα είναι χριστιανοί, ενώ οι κοινωνίες που αποτελούν σήμερα αντικείμενο πειραματισμού της Δύσης είναι μουσουλμανικές, μικρή σημασία έχει, στον βαθμό που και οι δύο αντιμετωπίστηκαν ή αντιμετωπίζονται, ρητά ή όχι, ως πεδία εκπολιτισμού και σε καμία περίπτωση ως ισότιμοι εταίροι του πολιτικού εγχειρήματος στο οποίο αποδίδεται, μάλλον άκριτα, ο όρος εκσυγχρονισμός. Εξάλλου, ο χριστιανισμός των Ελλήνων δεν έπαψε ποτέ να αντιπροσωπεύει το Σχίσμα, δηλαδή μια ιδιαιτερότητα σε σύγκριση με τις δυτικοευρωπαϊκές αντιλήψεις, όχι πάντοτε συμπαθή, και ακόμη λιγότερο κατανοητή. Ωστόσο, σε αυτή τη σύγκριση υπάρχει μια διαφορά που είναι αδύνατον να αγνοηθεί. Αντικείμενο του βιβλίου είναι η Ελλάδα και οι Έλληνες, και αυτή η -εθνικού χαρακτήρα πλέον- κατηγορία, εκ των πραγμάτων, συνειρμικά αναφέρεται σε ό,τι οι Δυτικοευρωπαίοι θεωρούν ως θεμέλια του πολιτισμού τους. Από την άποψη αυτή, μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί η ιδιαίτερη, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, μεταχείριση που επιφύλαξε η Δύση στους πληθυσμούς που δεν εξεγέρθηκαν απλώς εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο όνομα του χριστιανισμού, αλλά επικαλέστηκαν, μέσω του ονόματός τους, τη σύνδεση με ένα παρελθόν στο οποίο η Ευρώπη βλέπει τις ρίζες της δικής της ταυτότητας. Πρόκειται για μια αντίληψη που ανακαλείται πολύ συχνά από όλους όσοι θέλουν να υποστηρίξουν ή να πολεμήσουν τις εξεζητημένες συχνά επιλογές των Ελλήνων, στους οποίους κατά τον 19ο αιώνα οι Ευρωπαίοι θα αποδώσουν τον χαρακτηρισμό τα "κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας".
Τι να πω …έπος 900 σελίδων ,τα λέει όλα ,πιο εύκολα όμως να  το διαβάσεις παρά  να το κουβαλήσεις )



Το μυθιστόρημα «Ουδέν νεότερον από το Δυτικό Μέτωπο» τάραξε τα νερά της λογοτεχνίας για το αντιπολεμικό του πνεύμα, όταν εκδόθηκε το 1929, με αποτέλεσμα να απαγορευτεί η κυκλοφορία του και να καεί από τους Ναζί, διότι η αντιηρωική ματιά του απλού στρατιώτη, η ειρηνιστική του διάθεση και η καταγγελία του πολέμου ερχόταν σε αντίθεση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της ευρωπαϊκής κυριαρχίας κι όχι μόνο των Ναζί του Γ! Ράϊχ! Το βιβλίο όμως γνώρισε διεθνή επιτυχία, μεταφράστηκε σε 25 γλώσσες, το 1930 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο κι επηρέασε δεκάδες συγγραφείς σ’ άλλες χώρες, ώστε να αναπτυχθεί η λεγόμενη αντιπολεμική λογοτεχνία.

Το βιβλίο παρουσίαζε τον πόλεμο από μια νέα οπτική σκοπιά την αντιπολεμική, που ήταν διαφορετική από την λεγόμενη επική ή ηρωική σκοπιά,  με την οποία παρουσιαζόταν ο πόλεμος από την εποχή του Ομήρου ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Το αντιπολεμικό μυθιστόρημα εστιάζει στα δεινά που επιφέρει ο πόλεμος στους στρατιώτες και στον απλό λαό ανεξάρτητα από ποια πλευρά βρίσκεται ο καθένας, είτε του νικητή είτε του ηττημένου. Βέβαια αντιπολεμικές φωνές υπήρχαν σε όλα τα επικά έργα αλλά αυτές ήταν μεμονωμένες κι αδύναμες αλλά τώρα γίνονται κυρίαρχες αφού αποδομείται ο ηρωισμός, έστω όπως τον ξέραμε. Και ο Α! Παγκόσμιος πόλεμος (1914-1918) λόγω των ιδιαιτεροτήτων του συνέβαλε να γίνει συνείδηση μαζικά το αντιπολεμικό πνεύμα στη γενιά που πολέμησε σ’ αυτόν και να καταγγελθεί ο πόλεμος ως "μαζικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας"

(Κορυφαίο ,υπερρεαλιστικό ,συγκλονιστικό ,αντιφασιστικό .Πως μια ομάδα 19χρονων δηλητηριάστηκαν μέσα από τα σχολικά θρανία και πήγαν να σκοτωθούν χωρίς να ξέρουν το γιατί. Κάτι σαν τα δικά μας άλογα που το 2015 ονειρεύονται Αλέξανδρους , Αγίες Σοφίες και άλλες αηδίες. Αξίζει να διαβάσετε και το ‘’η ζωή εν τάφω’’ του Στράτη Μυριβήλη  που αναφέρεται και αυτό στον πόλεμο των χαρακωμάτων του Α’ παγκοσμίου πολέμου και πως βγαίνουν από μέσα των ηρώων τα ίδια συναισθήματα και τα ίδια λόγια) Λ


 

 

Αξίζει και η βραβευμένη ταινία του 1953







Η μελέτη αυτή επικεντρώνεται στην ελληνική κατοχή της Σμύρνης, στην Τουρκία, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον μετέπειτα ελληνο-τουρκικό πόλεμο και το μεγάλο φινάλε -την είσοδο των επαναστατικών στρατευμάτων του Μουσταφά Κεμάλ στη Σμύρνη και τη θεαματική καταστροφή της μυθικής αυτής πόλης.
Η Ντόμπκιν περιγράφει λεπτομερώς το πολύπλοκο ιστορικό υπόβαθρο της πανωλεθρίας καθώς και τα επακόλουθά της, τα οποία περιλαμβάνουν και τις μέχρι τώρα επιτυχείς προσπάθειες να απαλειφθεί η ιστορία από την ιστορική μνήμη. Αυτό το επίκαιρο βιβλίο αποκαλύπτει τις ρίζες των σημερινών εχθροτήτων, οι οποίες υποβόσκουν στην Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, και τη στάση απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων η διπλωματική στάση κατά τη διάρκεια και μετά την καταστροφή δημιούργησε ένα σταθερό πρότυπο.
Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1971. Σε αυτή την επανέκδοση προστίθεται μια νέα εισαγωγή για ενημέρωση των ιστορικών αρχείων.
(Πάντα τέτοιες μέρες έχω την σκέψη μου στη Μικρασία λόγω καταγωγής .Ήδη υπολογίζω ότι έχω διαβάσει γύρω στις 12.000 σελίδες με το θέμα αυτό και όμως το βρίσκω ανεξάντλητο. Εδώ  μια αρμένικη ματιά των γεγονότων με άξονα όλους του πολιτικούς συσχετισμούς και τα παιχνίδια που έγιναν εις βάρος όλων των λαών (και των Τούρκων) της περιοχής) Λ.Υ



 
Ένας νεαρός Αμερικανός εθελοντής στο Ιταλικό Υγειονομικό Σώμα κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, συναντά στο μέτωπο και ερωτεύεται την Κάθριν Μπάρκλεϋ, μια βρετανίδα νοσοκόμο. Τα γεγονότα σύντομα οδηγούν στην απομυθοποίηση του πολέμου· τραυματίζεται στο γόνατο από το θραύσμα μιας οβίδας και αργότερα κατά τη διάρκεια μιας γενικής υποχώρησης κινδυνεύει να εκτελεστεί από την Ιταλική Στρατιωτική Αστυνομία. Έτσι αποφασίζει να δραπετεύσει και το σκάει με την Κάθριν στην Ελβετία... Ο "Αποχαιρετισμός στα όπλα" είναι μια αξεπέραστη περιγραφή του πολέμου, εμπνευσμένος από τις εμπειρίες του ίδιου του Χέμινγουεϊ. Περιγράφει το φόβο, το χάος, τη φιλία και τη δύναμη με μια ολοκληρωτική καταδίκη του πολέμου. Όμως ο "Αποχαιρετισμός στα όπλα" είναι και μια ερωτική ιστορία, ένα ατέλειωτο δράμα, ένα ακατανίκητο πάθος.
(Με 2 ευρώ από πάγκο στην Ακρόπολη, θαυμάσιο με έντονες στιγμές και συναισθήματα )Λ.Υ
 

 

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Λόγια αγίων πατέρων

 


Για τις άγιες μέρες... που έρχονται θα γίνει μια σειρά αναρτήσεων με θέμα την χριστιανική αγάπη ...κοινώς ...ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

...και λοιπόν;

 
Σιγά μη κλάψω, σιγά φό-βή-θώ  που θα έλεγε και ο μπάρμπα Γιάννης από την Επανομή. Λ.Υ