(Τα βάζεις κάτω...τα μπερδεύεις...και τα βρίσκεις ότι όλα μηδέν)

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

ΛΙΤΟΧΩΡΟ- 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 1946

Κλείνουν φέτος 60 χρόνια από την έναρξη του ένοπλου αγώνα του λαού μας, που διεξήγαγε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) ενάντια στο αντιδραστικό καθεστώς, το οποίο προσπαθούσε να επιβάλλει η αστική τάξη της Ελλάδας, σε συμμαχία με τους Αγγλους και στη συνέχεια Αμερικανούς ιμπεριαλιστές στη χώρα μας, μετά την απελευθέρωσή της από τη γερμανική κατοχή στα 1944. Η επιβολή της εξουσίας του κεφαλαίου στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Αλλωστε αμέσως μετά την απελευθέρωση δεν υπήρχε συγκροτημένο αστικό κράτος, παρά την ύπαρξη κυβέρνησης, ακόμη και ένοπλων μηχανισμών του καθεστώτος που υπηρέτησε τους Γερμανούς καταχτητές και το τμήμα της άρχουσας τάξης που συνεργάστηκε μαζί τους και που αντικειμενικά ήταν στην υπηρεσία συνολικά της άρχουσας τάξης, όπως και μικρών ενόπλων ομάδων εκείνου του τμήματος της άρχουσας τάξης που στον πόλεμο ήταν με τη μεριά των Αγγλων. Το πιο ουσιαστικό ζήτημα όμως για τις μεταπολεμικές εξελίξεις στην Ελλάδα ήταν το γεγονός ότι η εργατική τάξη με τις άλλες λαϊκές δυνάμεις, που διεξήγαγαν τον απελευθερωτικό αγώνα, συσπειρωμένες στο ΕΑΜ με επικεφαλής το ΚΚΕ, είχαν ένα καλά οργανωμένο και έμπειρο από τον λαϊκοαπελευθερωτικό πόλεμο λαϊκό στρατό, τον ΕΛΑΣ. Και με δεδομένη την εμπειρία από τη λαϊκή οργάνωση (αυτοδιοίκηση, λαϊκά δικαστήρια κλπ) στις απελευθερωμένες περιοχές. Υπήρχαν δηλαδή όλες οι προϋποθέσεις στα 1944 για την εγκαθίδρυση λαϊκής εξουσίας.
Αλλωστε το ζήτημα της εξουσίας απασχολούσε την αστική τάξη της Ελλάδας και τα κόμματά της, και στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, όπως απασχολούσε επίσης και την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Το γεγονός επίσης ότι στον απελευθερωτικό πόλεμο ηγήθηκε η εργατική τάξη με τους συμμάχους της, έβαζε τη σφραγίδα και στη μεταπελευθερωτική πορεία της Ελλάδας. Επομένως, δεν ήταν εύκολη υπόθεση για την άρχουσα τάξη η επιβολή της δικής της εξουσίας. Η πρώτη ένοπλη απόπειρα να χτυπηθεί το λαϊκό κίνημα, προκειμένου να δημιουργηθούν συνθήκες οργάνωσης της αστικής εξουσίας, ήταν το Δεκέμβρη του 1944, που κατέληξε στη Συμφωνία της Βάρκιζας. Συμφωνία, η οποία ήταν για το λαϊκό κίνημα ένας απαράδεκτος, χωρίς αρχές, από την άποψη της ταξικής πάλης, συμβιβασμός, που δεν απηχούσε το συσχετισμό των δυνάμεων και ουσιαστικά αφόπλιζε το λαό, με πιο χαρακτηριστικό του στοιχείο την παράδοση στο ασταθές ακόμη αστικό καθεστώς των όπλων από τον ΕΛΑΣ.
Ετσι, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, αρχίζει ένας αγώνας εξόντωσης του λαϊκοεπαναστατικού κινήματος, με πρώτο και βασικό στόχο το ΚΚΕ, αλλά και το ΕΑΜ. Επιδίωξη του καθεστώτος, προκειμένου να θεμελιωθεί, ήταν το τσάκισμά τους και η αποκοπή κάθε σχέσης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών δυνάμεων με το ΚΚΕ και το ΕΑΜ. Ο συσχετισμός δυνάμεων βεβαίως είχε αλλάξει, αλλά δεν είχε ανατραπεί ολοκληρωτικά σε βάρος των λαϊκών δυνάμεων. Και εδώ μπήκαν τα μεγάλα μέσα, κρατικά και παρακρατικά, με τους μηχανισμούς καταστολής και τα όπλα, αφού, όπως είπαμε παραπάνω, ένοπλα τμήματα που υπηρετούσαν την άρχουσα τάξη υπήρχαν. Στο συσχετισμό συνέβαλε και η παρουσία των Αγγλων ιμπεριαλιστών με στρατό.
Οι συνθήκες που διαμορφώνονταν για τους κομμουνιστές και τους άλλους αγωνιστές ήταν αφόρητες. Και επειδή ο λαός σε τέτοιες συνθήκες έχει δύο επιλογές όταν τσακίζεται με τα όπλα, ή την υποταγή του ή να πάρει ο ίδιος τα όπλα, στην προκειμένη πήρε ξανά τα όπλα.
Επέτειος ίδρυσης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας είναι η 28η Οκτώβρη 1946, με τη δημιουργία του Γενικού του Αρχηγείου. Αλλά η ένοπλη πάλη ξεκίνησε τη νύχτα της 30ής προς ξημερώματα της 31ης Μάρτη του 1946 στο Λιτόχωρο, όπου τριάντα τρεις καταδιωκόμενοι αγωνιστές, οπλισμένοι, χτυπούν το σταθμό Χωροφυλακής, δηλαδή τον ένοπλο αστικό μηχανισμό που συνεργαζόταν και με παρακρατικές ένοπλες ομάδες και από κοινού δολοφονούσαν αγωνιστές.
Ο τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, σε άρθρο του στο «Ριζοσπάστη» είχε εξάρει την επίθεση αυτή, είχε υπογραμμίσει τον προειδοποιητικό της χαρακτήρα και είχε τονίσει ότι «θα γεμίσουν τα βουνά Μπαρουτάδες» - αναφερόμενος στον αντάρτη Μπαρούτα, που ήταν επικεφαλής ομάδας καταδιωκόμενων της περιοχής εκείνη την εποχή.
Την επίθεση στο Λιτόχωρο τη θεώρησαν ως έναρξη του ένοπλου αγώνα των δημοκρατικών πολιτών και οι αντιδραστικές δυνάμεις της χώρας. Ετσι, ο αντιστράτηγος Θωμάς Πετζόπουλος χαρακτήρισε την εν λόγω επίθεση «ως την πανηγυρικωτέραν διακήρυξιν του ΚΚΕ, ότι αρχίζει την ένοπλον εξέγερσιν», ενώ ο στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος έγραψε σχετικά:
«Τη νύχτα της 30ής προς την 31ην Μαρτίου του 1946 κάτω από τας σφαίρας των επαναστατών εις το Λιτόχωρον ήρχισεν η μάχη του έθνους».

 Μια ιστορική μαρτυρία
Ο Θανάσης Ανάγνου, μέλος τότε της Επιτροπής Πόλης Κατερίνης του ΚΚΕ και γραμματέας της τοπικής οργάνωσης της ΕΠΟΝ, στο βιβλίο του «Στα κάστρα του αγώνα με το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας», (εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»), αναφέρει τα εξής:
«Το χτύπημα του Λιτόχωρου σάλπισε σ' όλη την Ελλάδα την έναρξη της ένοπλης αντίστασης στο τρομοκρατικό δολοφονικό όργιο που εξαπέλυσαν μετά τη Βάρκιζα οι εγκάθετες κυβερνήσεις των Αγγλων ενάντια στους αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και τις οργανώσεις τους.
Το χτύπημα του Λιτόχωρου υπήρξε η απαρχή του ηρωικού ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ.
Ολοι οι καταδιωκόμενοι αυτοαμυνίτες της περιφέρειας Κατερίνης, μετά το χτύπημα του Λιτόχωρου, οπλίζονται και συνδέονται με την ομάδα του Λιτόχωρου. Οργανώνονται όλοι σε συγκροτήματα σ' όλα τα Πιέρια και συγκροτούν σε συνέχεια το Αρχηγείο Πιερίων.
H Κατερίνη τις μέρες αυτές, καθώς και όλη η περιφέρεια στρατοκρατείται. Εθνοφυλακή, Αστυνομία, χαφιέδες, οι συνεργάτες των Γερμανών, παρακρατικές συμμορίες, αλωνίζουν την πόλη και την ύπαιθρο, σκορπούν παντού τον τρόμο, κάνουν μπλόκα, έρευνες, συλλήψεις. Γέμισαν όλα τα κρατητήρια, οι αποθήκες τους και οι αυλές τους από εκατοντάδες συλληφθέντες αγωνιστές.
Με φασιστική βαρβαρότητα χτυπούσαν με όλα τα μέσα: ρόπαλα, υποκόπανους, σιδερόβεργες, βούρδουλες, με ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.
Τα βογκητά των αγωνιστών απ' τα βασανιστήρια ακούγονταν σ' όλη την πόλη. Το αίμα των αγωνιστών πλημμύριζε τα κρατητήρια.
Τα γραφεία όλων των οργανώσεων έγιναν θρύψαλα απ' τους βανδαλισμούς των συμμοριών. Ενας ασφυχτικός κλοιός περισφίγγει την πόλη.
Οι οργανώσεις μας περνούν τη μεγαλύτερη δοκιμασία, το Συμβούλιο Πόλης της ΕΠΟΝ τυπώνει και κυκλοφορεί προκήρυξη που καταγγέλλει την τρομοκρατία, τις διώξεις και τους βασανισμούς των αγωνιστών.
Καταγγέλλει ως υπεύθυνο για τα γεγονότα του Λιτόχωρου το αιματοβαμμένο μεταβαρκιζιανό μοναρχοφασιστικό καθεστώς που ανάγκασε τους αγωνιστές να απαντήσουν με τα ίδια μέσα. Καλούσε τις αρχές να αφοπλίσουν τις παρακρατικές συμμορίες, να σταματήσουν τα μπλόκα, οι έρευνες, οι συλλήψεις και οι βασανισμοί των αγωνιστών. Να εξασφαλίσουν τη νόμιμη λειτουργία των οργανώσεών μας.
Με τα ίδια αιτήματα οργανώσαμε κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας στις τοπικές αρχές.
Οι οργανώσεις μας δίνουν τη μάχη της νομιμοποίησης και για ένα διάστημα το πετυχαίνουν. Η κατάσταση, όμως, που δημιουργήθηκε στη συνέχεια είχε σοβαρές επιπτώσεις στις οργανώσεις μας. Οι διασυνδέσεις αρχίζουν να χάνονται, να δέχονται χτυπήματα απ' τις συλλήψεις και με τον καιρό αποδιοργανώνονται. Οι ολοήμερες και ολονύχτιες περιπολίες και το τρομοκρατικό όργιο μας κλείνουν το δρόμο για το βουνό. Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση μια σειρά στελέχη βρίσκουν τον τρόπο να φτάσουν στη Θεσσαλονίκη με στόχο να βρουν τρόπο να περάσουν στις ένοπλες ομάδες στα Πιέρια». Ο ίδιος αναφέρει επίσης ότι «η ομάδα που χτύπησε το Λιτόχωρο, μαζί με άλλους καταδιωκόμενους αγωνιστές, αποτέλεσε και το πρώτο ένοπλο συγκρότημα»(«Ριζοσπάστης», 11 Δεκέμβρη 1996). Το πρώτο  αυτό  ένοπλο τμήμα ανέβηκε στα Πιέρια.

(Άρθρο του Ριζοσπάστη του 2006 με αφορμή τα 60 χρόνια από το έπος του Λιτοχώρου)

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

THΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ Η ΣΗΜΑΙΑ...



Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 24-03-2013 και έιναι αληθινή.

Για μένα είναι το σήμα κατατεθέν για το μπάχαλο της ελληνικής ψυχής που θεωρεί εθνικό χορό το ζειμπεκικο,γουστάρει το τσιφτετέλι και έχει για εθνικό όργανο το μπουζούκι ...Θεωρεί ότι  η φουστανέλα συμβολίζει την ελληνική λεβεντιά ,τρελένεται για μπακλαβάδες ,ιμαμ και γιαορτλού.Όλα ελληνικά..Γουσταρει να κυβερνιέται από τα σόγια των Γλίξμπουργκ ,των Μινεικο και των Καραμαν-αλήδων.Έχει και για πρόεδρο καποιον που τον λένε Κάρολο...Λ.Υ

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

ΩΡΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...




Φαντάζομαι  πως όλοι  έχετε προσέξει τον τελευταίο  καιρό  όλη αυτή την ανόητη προπαγάνδα του Αντέννα  με γενικό σύνθημα ‘’τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα’’ .Ο καθεστωτικός σταθμός του Μίνωα  αντιγράφει τις πιο λαμπρές  σελίδες  της γκεμπελικής προπαγάνδας. Προσπαθεί με τα μηνύματα που εκπέμπει να αναπτύξει τα ενοχικά συμπλέγματα της κοινής γνώμης  πως ο καταναλωτισμός της οδήγησε στην σημερινή κατάσταση .Πρέπει  τώρα ο σύγχρονος  Έλληνας  να μειώσει τις ανάγκες του στο μηδέν  προκειμένου να επιβιώσει .Να υπομείνει στωικά τη μοίρα που του έχουν προδιαγράψει, αν θέλει να ζήσει. Όλο αυτό το παραμυθάκι μας το σκάει καθημερινά με όλα με όλα αυτά τα σαχλά σποτάκια που αποθεώνουν την απλότητα της μίζερης πραγματικότητας. Και φυσικά για την επιτυχία του  στόχου τους δύο πράγματα επιστρατεύονται … οι παιδικές μας μνήμες  και εικόνες παιδιών. Κοριτσάκια που κάνουν ανέμελα  ισορροπία  σε κάγκελα ενώ όλη οι κοινωνία προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε λάκκο με φίδια. Αγοράκια που παίζουν μπάλα με τενεκεδένιο κουτάκι κόκα κόλας , το άλλο γίνεται φάντασμα για να τρομάξει την μάνα του που γελά σα ηλίθια… Βλέπεις αυτό το φάντασμα και προσπερνάς το άλλο, στα Τρίκαλα που έγινε φάντασμα από την πείνα. Παράλληλα τρως την μούρη και την βλαμμένη που μοιράζει  150 ευρώ αν απαντήσεις στη φοβερή ερώτηση  σε πια πόλη βρίσκεται η ακρόπολη, με τη βοήθεια   ότι ξεκινάει από ‘’Αθ’’ και τελειώνει σε ‘’να’’. Μήπως  είναι η αθερίνα; Eγώ  πάντως  όταν είδα τα αντίστοιχα μηνύματα του Αντέννα στο μετρό  μου φάνηκε ότι έπαιζα στο ‘’ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ’’. Πίσω με την αφίσα με τα χαμόγελα σα να έβλεπα  τον  Αντώνη να μου λέει ‘’ΣΚΑΣΕ-ΠΛΗΡΩΝΕ-ΥΠΑΚΟΥΕ’’. Έχω παίξει  και εγώ μπάλα με τενεκεδάκι βλέπετε …ξέρετε πως πονάει  όταν το τρως σε κανένα γόνατο;Aλλά  δυστυχώς οι παιδικές μας εικόνες είναι πάντα ηλιόλουστες και ποτέ δε θυμάσαι το κρύο ή τις μυρωδιές από μούχλα και σκουπίδια. Και επειδή Μίνωα πράγματι  τα ωραιότερα πράγματα α στη ζωή δε είναι πράγματα κόψε από το κανάλι σου όλες αυτές τις διαφημιστικές καμπάνιες περι κινητής τηλεφωνίας .Κανένα κινητό δε πρόκειται να μας γλιτώσει από τους σχιζοφρενείς δολοφόνους με τις γραβάτες και η φυσική θέση του ΜΑΙΚ του φασολάκι  είναι στην κατσαρόλα με πατάτες και καρότα. Λ.Υ

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ-ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Στον Σπύρο και την Νικολίτσα που αναχωρούν...