(Τα βάζεις κάτω...τα μπερδεύεις...και τα βρίσκεις ότι όλα μηδέν)

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

BIBΛΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ


Ύστερα από ολιγόμηνη εκούσια αποχή από τα διαδικτυακά τεκτενόμενα επιστρέφω με ότι διάβασα φέτος το καλοκαίρι

 

Ήρωας του μυθιστορήματος είναι ένας πάμπτωχος κατώτερος υπάλληλος, καταφρονημένος, καταπιεσμένος, ενώ κάποιες φορές μεθάει. Δεν του λείπουν όμως και τα αισθήματα, και η συμπόνοια. Η σύντροφός του είναι μια ορφανή, φτωχή που κατοικεί στο απέναντι σπίτι από το δικό του. Βρίσκεται σε κατάσταση εξάρτησης από μια ασυνείδητη γυναίκα η οποία ζει από σκοτεινές δουλείες που δεν προσδιορίζονται πιο συγκεκριμένα. Αυτή κατατυραννάει και εκμεταλλεύεται το κορίτσι επικαλούμενη προηγούμενες ευεργεσίες: την είχε προμηθεύσει σε έναν πλούσιο έμπορο. Ο Ντέβουσκιν, όπως λένε τον πάμπτωχο υπάλληλο, είναι ερωτευμένος με την Βάρια, την ορφανή φτωχή σύντροφό του, ανταλλάσσουν γράμματα και οι δύο, χωρίς όμως ο Ντέβουσκιν να προχωρά σε κάτι περισσότερο. Όμως η Βάρια αποφασίζει να παντρευτεί τον πρώην αποπλανητή της για να μπορέσει να ξεφύγει από τις αφόρητες συνθήκες της ζωής της. Ο Ντέβουσκιν προσπαθεί να την αποτρέψει όμως τελικά της γράφει ένα γράμμα σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια.
(Το βιβλίο αυτό για τις ημέρες της χρεοκοπίας ,τoυ capital control ,των ΑΤΜ, του δημοψηφίσματος  και σε πιάνει καλύτερα όταν  το διαβάζεις σε μέσα μαζικής μεταφοράς και  έχεις τα τελευταία σου 9 ευρώ στην τσέπη, είσαι σε υποχρεωτική άδεια και έχεις απέναντί σου μερικές χεσμένες φάτσες…πιστέψτε με !!!) Λ.Υ

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ Γ.ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ

 
(Ρε μoύχλα κάθεσαι καλοκαιριάτικα και διαβάζεις Παπαρηγόπουλο για φουστανέλες και καριοφίλια; Αγαπημένοι μου προλετάριοι ακούστε … Το να διαβάζεις για το 21 από τον Σκαρίμπα ή  τον Ραφαηλίδη μπορεί να είναι πιο ευχάριστο και πιο κοντά μας ψυχικά και ιδεολογικά. Όμως μένοντας μόνο σε αυτά που νιώθεις ότι θέλεις να διαβάσεις καταντάς σαν γριά θεούσα που όλοι μέρα διαβάζει ευαγγέλια. Ο εχθρός πρέπει να χτυπηθεί με τα δικά του όπλα. Εξηγούμε. Ο Πλεύρης ,ο Άδωνις (Σπύρος το πραγματικό του …Πίπης δηλαδή),ο Καργάκος   όταν θέλουν να μιλήσουν για εθνική συνείδηση, καθαρότητα φυλής και άλλα κουραφέξαλα συχνά πυκνά αναφέρονται στα κείμενα του Παπαρηγοπούλου (που λέει και ο Πίπης).Τι λέει λοιπόν αυτός όμως πραγματικά ; Με λίγα λόγια αναφέρει  ότι  όσοι συμμετείχαν στην επανάσταση (πχ κλέφτες , αμαρτωλοί και ο Καραϊσκάκης) το έκαναν για προσωπικό όφελος  .Δεν υπήρχε καμία εθνική συνείδηση μέχρι την ίδρυση του ελληνικού κράτους στην 1η εθνοσυνέλευση η οποία επιβλήθηκε εκφραζόμενη με υποταγή στην διοίκηση και όσοι υπάκουσαν γλύτωσαν ( όπως ο Κ. που αφού κυνηγήθηκε γιατί είχε κρυφές συνεννοήσεις με τους Τούρκους ,σύμφωνα πάντα με τον Π., ζήτησε συγχώρεση και σώθηκε και τελικά έγινε όργανό τους ) ενώ άλλοι όπως ο Ανδρούτσος φυλακίσθηκε και δολοφονήθηκε (γιατί και αυτός είχε συνεννοήσεις με τους Τούρκους  ,ο Π. αναφέρει ότι αυτομόλησε στο τέλος ολοκληρωτικά άλλα αυτό είναι αντικείμενο μελλοντικών μου αναζητήσεων…).Ο Γ. Καραϊσκάκης παρουσιάζεται ως καιροσκόπος και τυχοδιώκτης μέχρι το 1825 που αρχίζει η  πατριωτική του δράση .Σε όλα αυτά και σε άλλα πολλά που αναφέρει ο Π. που είναι η εθνική συνείδηση βρε γουρούνια;
Παράλληλα ο Στρατηγός ήταν ένας γοητευτικός χαρακτήρας όπως λέει ο ίδιος άγγελος και διάολος μαζί άφοβο ρεμάλι με πολύ μυαλό και ικανότητες .Έβριζε κιόλας σα λιμενεργάτης και είχε και την πλάκα του…)Λ.Υ

«Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί, λέγεις να προσκυνήσω. Κι εγώ πασά μου ρώτησα τον μπούτζον μου τον ίδιον, κι αυτός μου αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω, κι αν έλθεις καταπάνω μου, ευθύς να πολεμήσω»

«Ας τελειώνουμε εδώ τη δουλειά μας και τότε να ιδώ πού θα μ’ πάη ου κερατάς (ο Νάκος). Και στου μoυνιού της πουτάνας της γυναίκας του να κρυφτή, θα βάλω τον μπούτζον του Μεταξά να τον ξετρυπώσ’!»

Και αν τον παρεξηγουσανε καμιά φορα για την γλώσσα του ήξερε να απολογηθεί..

« Τι θυμώνετε, ωρέ! Κι εγώ είμαι... είμαι ο γιος της καλογριάς. Εμένα η μάνα μου έφαγε σαράντα χιλιάδες ψωλές ώσπου να με γεννήσει». 



Πώς μια μικρή επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετετράπη σε ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος;
Μια συνοπτική, νηφάλια και διαυγής εξιστόρηση της διαμόρφωσης του νεοελληνικού κράτους από τις απαρχές του ως σήμερα.
Ο βασικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το παρόν βιβλίο είναι η μετατροπή μιας μικρής επαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Από ορισμένες απόψεις, τα προβλήματα που ανέκυψαν κατά τον σχηματισμό του σύγχρονου ελληνικού κράτους θα μπορούσαν να εξομοιωθούν με τα αντίστοιχα προβλήματα που συναντούν αυτή τη στιγμή οι προσπάθειες του δυτικού κόσμου να επιβάλει το δικό του πολιτικό και πολιτισμικό μοντέλο σε κοινωνίες ξένες, αν όχι εχθρικές προς αυτό. Το γεγονός ότι οι Έλληνες του 19ου και 20ού αιώνα είναι χριστιανοί, ενώ οι κοινωνίες που αποτελούν σήμερα αντικείμενο πειραματισμού της Δύσης είναι μουσουλμανικές, μικρή σημασία έχει, στον βαθμό που και οι δύο αντιμετωπίστηκαν ή αντιμετωπίζονται, ρητά ή όχι, ως πεδία εκπολιτισμού και σε καμία περίπτωση ως ισότιμοι εταίροι του πολιτικού εγχειρήματος στο οποίο αποδίδεται, μάλλον άκριτα, ο όρος εκσυγχρονισμός. Εξάλλου, ο χριστιανισμός των Ελλήνων δεν έπαψε ποτέ να αντιπροσωπεύει το Σχίσμα, δηλαδή μια ιδιαιτερότητα σε σύγκριση με τις δυτικοευρωπαϊκές αντιλήψεις, όχι πάντοτε συμπαθή, και ακόμη λιγότερο κατανοητή. Ωστόσο, σε αυτή τη σύγκριση υπάρχει μια διαφορά που είναι αδύνατον να αγνοηθεί. Αντικείμενο του βιβλίου είναι η Ελλάδα και οι Έλληνες, και αυτή η -εθνικού χαρακτήρα πλέον- κατηγορία, εκ των πραγμάτων, συνειρμικά αναφέρεται σε ό,τι οι Δυτικοευρωπαίοι θεωρούν ως θεμέλια του πολιτισμού τους. Από την άποψη αυτή, μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί η ιδιαίτερη, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, μεταχείριση που επιφύλαξε η Δύση στους πληθυσμούς που δεν εξεγέρθηκαν απλώς εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο όνομα του χριστιανισμού, αλλά επικαλέστηκαν, μέσω του ονόματός τους, τη σύνδεση με ένα παρελθόν στο οποίο η Ευρώπη βλέπει τις ρίζες της δικής της ταυτότητας. Πρόκειται για μια αντίληψη που ανακαλείται πολύ συχνά από όλους όσοι θέλουν να υποστηρίξουν ή να πολεμήσουν τις εξεζητημένες συχνά επιλογές των Ελλήνων, στους οποίους κατά τον 19ο αιώνα οι Ευρωπαίοι θα αποδώσουν τον χαρακτηρισμό τα "κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας".
Τι να πω …έπος 900 σελίδων ,τα λέει όλα ,πιο εύκολα όμως να  το διαβάσεις παρά  να το κουβαλήσεις )



Το μυθιστόρημα «Ουδέν νεότερον από το Δυτικό Μέτωπο» τάραξε τα νερά της λογοτεχνίας για το αντιπολεμικό του πνεύμα, όταν εκδόθηκε το 1929, με αποτέλεσμα να απαγορευτεί η κυκλοφορία του και να καεί από τους Ναζί, διότι η αντιηρωική ματιά του απλού στρατιώτη, η ειρηνιστική του διάθεση και η καταγγελία του πολέμου ερχόταν σε αντίθεση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της ευρωπαϊκής κυριαρχίας κι όχι μόνο των Ναζί του Γ! Ράϊχ! Το βιβλίο όμως γνώρισε διεθνή επιτυχία, μεταφράστηκε σε 25 γλώσσες, το 1930 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο κι επηρέασε δεκάδες συγγραφείς σ’ άλλες χώρες, ώστε να αναπτυχθεί η λεγόμενη αντιπολεμική λογοτεχνία.

Το βιβλίο παρουσίαζε τον πόλεμο από μια νέα οπτική σκοπιά την αντιπολεμική, που ήταν διαφορετική από την λεγόμενη επική ή ηρωική σκοπιά,  με την οποία παρουσιαζόταν ο πόλεμος από την εποχή του Ομήρου ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Το αντιπολεμικό μυθιστόρημα εστιάζει στα δεινά που επιφέρει ο πόλεμος στους στρατιώτες και στον απλό λαό ανεξάρτητα από ποια πλευρά βρίσκεται ο καθένας, είτε του νικητή είτε του ηττημένου. Βέβαια αντιπολεμικές φωνές υπήρχαν σε όλα τα επικά έργα αλλά αυτές ήταν μεμονωμένες κι αδύναμες αλλά τώρα γίνονται κυρίαρχες αφού αποδομείται ο ηρωισμός, έστω όπως τον ξέραμε. Και ο Α! Παγκόσμιος πόλεμος (1914-1918) λόγω των ιδιαιτεροτήτων του συνέβαλε να γίνει συνείδηση μαζικά το αντιπολεμικό πνεύμα στη γενιά που πολέμησε σ’ αυτόν και να καταγγελθεί ο πόλεμος ως "μαζικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας"

(Κορυφαίο ,υπερρεαλιστικό ,συγκλονιστικό ,αντιφασιστικό .Πως μια ομάδα 19χρονων δηλητηριάστηκαν μέσα από τα σχολικά θρανία και πήγαν να σκοτωθούν χωρίς να ξέρουν το γιατί. Κάτι σαν τα δικά μας άλογα που το 2015 ονειρεύονται Αλέξανδρους , Αγίες Σοφίες και άλλες αηδίες. Αξίζει να διαβάσετε και το ‘’η ζωή εν τάφω’’ του Στράτη Μυριβήλη  που αναφέρεται και αυτό στον πόλεμο των χαρακωμάτων του Α’ παγκοσμίου πολέμου και πως βγαίνουν από μέσα των ηρώων τα ίδια συναισθήματα και τα ίδια λόγια) Λ


 

 

Αξίζει και η βραβευμένη ταινία του 1953







Η μελέτη αυτή επικεντρώνεται στην ελληνική κατοχή της Σμύρνης, στην Τουρκία, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον μετέπειτα ελληνο-τουρκικό πόλεμο και το μεγάλο φινάλε -την είσοδο των επαναστατικών στρατευμάτων του Μουσταφά Κεμάλ στη Σμύρνη και τη θεαματική καταστροφή της μυθικής αυτής πόλης.
Η Ντόμπκιν περιγράφει λεπτομερώς το πολύπλοκο ιστορικό υπόβαθρο της πανωλεθρίας καθώς και τα επακόλουθά της, τα οποία περιλαμβάνουν και τις μέχρι τώρα επιτυχείς προσπάθειες να απαλειφθεί η ιστορία από την ιστορική μνήμη. Αυτό το επίκαιρο βιβλίο αποκαλύπτει τις ρίζες των σημερινών εχθροτήτων, οι οποίες υποβόσκουν στην Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, και τη στάση απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων η διπλωματική στάση κατά τη διάρκεια και μετά την καταστροφή δημιούργησε ένα σταθερό πρότυπο.
Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1971. Σε αυτή την επανέκδοση προστίθεται μια νέα εισαγωγή για ενημέρωση των ιστορικών αρχείων.
(Πάντα τέτοιες μέρες έχω την σκέψη μου στη Μικρασία λόγω καταγωγής .Ήδη υπολογίζω ότι έχω διαβάσει γύρω στις 12.000 σελίδες με το θέμα αυτό και όμως το βρίσκω ανεξάντλητο. Εδώ  μια αρμένικη ματιά των γεγονότων με άξονα όλους του πολιτικούς συσχετισμούς και τα παιχνίδια που έγιναν εις βάρος όλων των λαών (και των Τούρκων) της περιοχής) Λ.Υ



 
Ένας νεαρός Αμερικανός εθελοντής στο Ιταλικό Υγειονομικό Σώμα κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, συναντά στο μέτωπο και ερωτεύεται την Κάθριν Μπάρκλεϋ, μια βρετανίδα νοσοκόμο. Τα γεγονότα σύντομα οδηγούν στην απομυθοποίηση του πολέμου· τραυματίζεται στο γόνατο από το θραύσμα μιας οβίδας και αργότερα κατά τη διάρκεια μιας γενικής υποχώρησης κινδυνεύει να εκτελεστεί από την Ιταλική Στρατιωτική Αστυνομία. Έτσι αποφασίζει να δραπετεύσει και το σκάει με την Κάθριν στην Ελβετία... Ο "Αποχαιρετισμός στα όπλα" είναι μια αξεπέραστη περιγραφή του πολέμου, εμπνευσμένος από τις εμπειρίες του ίδιου του Χέμινγουεϊ. Περιγράφει το φόβο, το χάος, τη φιλία και τη δύναμη με μια ολοκληρωτική καταδίκη του πολέμου. Όμως ο "Αποχαιρετισμός στα όπλα" είναι και μια ερωτική ιστορία, ένα ατέλειωτο δράμα, ένα ακατανίκητο πάθος.
(Με 2 ευρώ από πάγκο στην Ακρόπολη, θαυμάσιο με έντονες στιγμές και συναισθήματα )Λ.Υ
 

 

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Λόγια αγίων πατέρων

 


Για τις άγιες μέρες... που έρχονται θα γίνει μια σειρά αναρτήσεων με θέμα την χριστιανική αγάπη ...κοινώς ...ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

...και λοιπόν;

 
Σιγά μη κλάψω, σιγά φό-βή-θώ  που θα έλεγε και ο μπάρμπα Γιάννης από την Επανομή. Λ.Υ

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Παραγγελιά (1980)


Πάντα υπάρχει μια λύση για τα αδιέξοδα. Ας παραδειγματιστούνε...
Παλιά ,καλή και αγαπημένη. Λ.Υ

 

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

H μόνη λύση

 

ΥΠΕΡΤΑΤΕ ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ.ΠΟΥ ΕΜΑΘΕΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΜΙΑ ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ... ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΧΟΥΝ ΑΓΓΑΛΙΑΣΕΙ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ...ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΤΡΑΒΑΣ ΠΕΡΟΝΗ;MAZI ME ΣΕΝΑ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΚΑΙ Η ΒΡΩΜΑ ΤΟΥΣ... ΤΙ ΕΛΠΙΖΕΙΣ;TI ΦΟΒΑΣΑΙ;EIΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ;;; Λ.Υ

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Αφιερωμένο...

 
<<...Έχετε πνίξει καθετί ζωντανό και φωτεινό προτού ακόμα γεννηθεί. Είναι μια πόλη καταστηματαρχών ,ταβερνιάρηδων, γραφιάδων ψευτών και υποκριτών. Είναι μια άχρηστη πόλη και κανένας δε θα λυπόταν αν ξαφνικά την κατάπινε η γη.>>

από το διήγημα του Α.Τσέχωφ <<Η ζωή μου (Η ιστορία ενός επαρχιώτη)>>

Αφιερωμένο στη νέα βουλή. Λ.Υ
 

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

ΠΡΟΔΟΣΙΑ! 5,1% δίνει στη ΧΑ ο Πανάς – απαρηγόρητος ο Κασιδιάρης

ΠΡΟΔΟΣΙΑ! 5,1% δίνει στη ΧΑ ο Πανάς – απαρηγόρητος ο Κασιδιάρης
Κάθε δημοσκόπηση το τελευταίο εξάμηνο που δείχνει την πτώση της ΧΑ γίνεται δεκτη από τη συμμορία με την ανάρτηση της φωτογραφίας μιας μαϊμούς. Μόνο ένα όνομα εξαιρούταν από αυτή την τακτική: ο καθηγητης Πανάς, ο κατά Κασιδιάρη μόνος αξιόπιστος δημοσκόπος που εξακολουθούσε να δείχνει την ΧΑ στο 9% και τρίτο κόμμα! Ας σημειώσουμε βέβαια ότι το πολιτικό παρελθόν του Πανά βοηθούσε στα γούστα του Κασιδιάρη…

Έλα όμως που στην τελευταία δημοσκόπηση που δημοσιοποίησε ο Χίος, ακόμα και ο καθηγητής Πανάς αποφάσισε να πηδήξει από το βυθιζόμενο καράβι της Χρυσής Αυγής: 5,1% από 9,5%, πτώση δηλαδή 4,4%, και ΈΚΤΟ κόμμα, πίσω από Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ. Ιδού και το σχετικό γράφημα:



Κι όμως η σχετική δημοσκόπηση “του μόνου έγκυρου αναλυτή καθηγητή Πανά” είναι άφαντη από τα σάιτ της συμμορίας! Λετε να μην την έχουν δει;

Εμείς από την πλευρά μας, περιμένουμε τη σχετική ανάρτηση με τις μαϊμούδες, καθώς και ένα σχόλιο: τι έγινε ο καθηγητής Πανάς; Πουλήθηκε κι αυτός στο σύστημα… Σταμάτη; Αληθεύει τέλος ότι ο Κασιδιάρης κλαίει απαρηγόρητος στα “κελιά της τιμής”;
http://exthrostoumalaka.blogspot.gr

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

ΤΡΟΠΟΣ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ-Π.ΜΙΧΕΛΗ

Ένας καταναλωτής δεν είναι αναγκαίο και δεν πρέπει να ξέρει τι αγοράζει. Το θρησκευτικό δόγμα «πίστευε και μη ερεύνα», έχει αντικατασταθεί σήμερα με το «αγόραζε και μη ερεύνα». Αν δεν αντισταθούμε στο πνεύμα της εκπαίδευσης, των εφημερίδων, του ραδιόφωνου και της τηλεόρασης, τότε οι σκέψεις μας θα εξακολουθήσουν να είναι εχθροί μας. Η διαδικασία παραγωγής γνώσεως, μαζική στο σύγχρονο κόσμο, έχει πάψει να είναι αυτοσκοπός πνευματικής ολοκλήρωσης του ατόμου. Σήμερα το άτομο εκπαιδεύεται, με σκοπό την καλύτερη ένταξή του, για την ομαλή λειτουργία της ελεύθερης οικονομίας. Το άτομο εισέρχεται, αντιμετωπίζεται και ρυθμίζεται στη διαδικασία κατασκευής, ανάλογα με την αποστολή του προϊόντων και με πληροφορίες που αφορούν την κατασκευή και όχι με το κριτήριο ελέγχου.

Το κοινωνικό σύνολο υπακούει στους νόμους του κεφαλαίου, που δημιουργεί σχέσεις εκμετάλλευσης. Τα κέντρα εξουσίας ελέγχουν τις πληροφορίες και ο πολίτης υφίσταται στις διαδικασίες πληροφόρησης του συστήματος, ενώ του αφαιρείται η δυνατότητα διαμόρφωσης αντικειμενικής γνώμης, επειδή δεν του δίνονται όλα τα δεδομένα. Είναι αρκετό να γνωρίζει ποιο θεωρείται ότι είναι το «κόμμα του λαού» ή  «το αστικό κόμμα», αλλά είναι σκόπιμο να μη γνωρίζει τι είναι «ισοζύγιο πληρωμών», «αστικοί νόμοι», «ανθρώπινα δικαιώματα». Όλα αυτά το εκπαιδευτικό σύστημα τα γεμίζει επίτηδες με ασάφειες, προκειμένου να αποφευχθεί η ενεργός συμμετοχή του πολίτη σ’ αυτά. Οι υπάρχοντες κρατικοί μηχανισμοί εργάζονται για την κατάκτηση της εξουσίας, με σκοπό την εξυπηρέτηση των ολίγων και όχι για το κοινωνικό σύνολο.

Στο σχολείο κατασκευάζονται συνειδήσεις. Η διαδικασία αυτή λέγεται εκπαίδευση. Για την κατασκευή διαφόρων πραγμάτων χρησιμοποιούμε εργαλεία. Το εργαλείο με το οποίο κατασκευάζονται συνειδήσεις είναι η πληροφορία. Για να καταλάβεις καλύτερα τη φύση των εργαλείων, θα πρέπει  να γνωρίζεις για ποιον σκοπό προορίζονται. Δεν μπορεί να κατασκευάσεις βαριά, για να σκάψεις. Ο σκοπός διαμορφώνει το εργαλείο. Δεν υπάρχει εργαλείο χωρίς σκοπό. Δεν υπάρχει πληροφορία χωρίς σκοπό. Οι πληροφορίες χρησιμοποιούνται ανάλογα με το είδος ανθρώπου που θέλουν να κατασκευάσουν. Αν θέλουν να κατασκευάσουν έναν άνθρωπο που θα περνάει όλη του τη ζωή εθελοντικά στο στρατό, κρατώντας ένα όπλο και σκοτώνοντας, θα πρέπει οι πληροφορίες που θα επεξεργαστεί να είναι διαφορετικές από εκείνου που θα αγαπάει, τη φύση, τα ζώα και τους ανθρώπους.

Οι πληροφορίες που δεχόμαστε στον εγκέφαλό μας σχηματίζουν κρίσεις και πεποιθήσεις. Οι κρίσεις και οι πεποιθήσεις, είναι αυτές που κατευθύνουν τις πράξεις μας. Όσο πιο πολύ πιστεύουμε ότι η θέλησή μας είναι το θεμέλιο των πράξεων, τόσο μεγαλύτερη είναι η συμφωνία μας. Όσο πιο πολύ πιστεύουμε ότι οι πράξεις μας υποκινούνται από μια ξένη δύναμη, τόσο μικρότερη είναι η θέλησή μας να την ολοκληρώσουμε. Τις περισσότερες πράξεις μας, τις εκτελούμε χωρίς να καταλαβαίνουμε τους λόγους ή τα αποτελέσματά τους. O οδηγός θα πρέπει να ξέρει ότι στο αυτοκίνητο που έχει, πατάει γκάζι και προχωράει. Πατάει φρένο και σταματάει. Δηλ. να ξέρει μόνο το τελικό αποτέλεσμα.  Ελάχιστοι οδηγοί ξέρουν από ποια μέρη αποτελείται και πώς κινείται. Όσο συχνότερα κάνουμε πράξεις χωρίς να ξέρουμε τους λόγους, τις προϋποθέσεις και τα αποτελέσματά τους, τόσο συχνότερα γινόμαστε οι ίδιοι προϋπόθεση και αποτέλεσμα των πράξεων άλλων. Όσο περισσότερο πιστεύουμε ότι είμαστε κύριοι των πράξεων, των οποίων οι πραγματικοί κύριοι είναι άλλοι, τόσο περισσότερο θα είναι άλλοι οι κύριοι μας.

Η ομιλία ανήκει στις πιο συχνές πράξεις μας. Οι περισσότεροι ισχυρισμοί που διατυπώνουμε είναι λανθασμένοι. Η γη και η εργασία είναι παραγωγικοί, δημιουργικοί παράγοντες.

Το Κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία και δε δημιουργεί τίποτε. Η φύση και ο παράγοντας άνθρωπος δημιουργούν. Η εργασία (εργάτες – υπάλληλοι), είναι αυτή που αποτελεί το ανθρώπινο δυναμικό. Το αρνητικό είναι ότι αυτό το ανθρώπινο δυναμικό, θεωρεί ότι το Κεφάλαιο είναι πιο σημαντικό για την παραγωγή απ’ ότι ο ίδιος ο εαυτός του, παρόλο που αυτοί φτιάχνουν το Κεφάλαιο.

Ποιες συνθήκες κάνουν χιλιάδες δασκάλους να διδάσκουν επί ολόκληρες δεκαετίες κάτι που είναι παράλογο και βλάπτει τους διδασκόμενους; Το αποτέλεσμα είναι ότι οι μαθητές συνηθίζουν να θεωρούν αληθινό, κάτι που μπορεί να μην είναι. Για το πόσες γνώσεις ξέρουμε, για τις συνθήκες υπό τις οποίες ενεργούμε, δεν το αποφασίζουμε οι ίδιοι. Τα όσα ξέρουμε εξαρτώνται από τις πληροφορίες που δεχόμαστε. Η επιρροή μας για το ποιες πληροφορίες δεχόμαστε είναι περιορισμένη. Δεν μπορούμε να βρούμε πληροφορίες που δεν ξέρουμε. Όταν μας λείπουν ορισμένες πληροφορίες, τότε αυτές είναι απαγορευμένες για τον απλό λαό.

Ένας πονηρός τρόπος να κρύβει κανείς την αλήθεια είναι να μιλάει ακατανόητα. Όποιος είναι πολύ δειλός ή πολύ αδέξιος για να πει ψέματα, εκφράζεται με ασάφεια. Έτσι τις πιο πολλές φορές καταφέρνει το σκοπό του, γιατί πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι η μη υπερβολή ερωτήσεων που θα κάνουν αποτελεί κανόνα ευπρέπειας. Δεν είναι μόνο τα άτομα που εκφράζονται με ασάφεια για να αποκρύψουν την αλήθεια, αλλά τώρα τελευταία, όλο και πιο συχνά το κάνουν και οι θεσμοί. Σε ορισμένες περιπτώσεις εκφράζονται συγκεχυμένα και μάλιστα επί ολόκληρες δεκαετίες. Αν κάτι το ασαφές επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά, οι περισσότεροι άνθρωποι το συνηθίζουν και το καταλαβαίνουν σαν να ήταν κάτι το σαφές. Όσο ασαφέστερα γράφει ή μιλάει κανείς, τόσο περισσότερο καιρό μένει κρυμμένο το ψέμα που υπάρχει μέσα του.

Στα περισσότερα κράτη του πλανήτη μια φράση του Συντάγματος λέει: «Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι απαραβίαστη». Είναι δυνατόν να εξακριβώσουμε τι ήθελαν να πουν οι εμπνευστές  αυτής της φράσης. Τελικά όμως βλέπουμε ότι τίποτε δεν είναι πιο εύκολο από το να παραβιαστεί και να καταπατηθεί η αξιοπρέπεια του κάθε πολίτη.

Ένα παράδειγμα: Σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία με τα δικά μας χαρακτηριστικά, θυματοποιείται το ίδιο το θύμα, αντί να στραφεί εναντίον του θύτη και να πάρει μέτρα και διαπαιδαγώγησης  αλλά και καταστολής, όταν αυτό είναι αναγκαίο. Στρέφεται εναντίον του θύματος, αφήνοντάς το έκθετο, με τις όποιες συνέπειες, απέναντι στο κοινωνικό περιβάλλον. Ο όποιος βιασμός της ανθρώπινης ύπαρξης παράγει στο υποκείμενο τις συνέπειές του, κατά κανόνα παθητικού χαρακτήρα, όπου στο συνειδησιακό και ασυνείδητο επίπεδο, το άτομο ενδέχεται να ιαθεί  με το πέρασμα  πολλών ετών, αλλά  ίσως και ποτέ. 

Για το ξεπέρασμα  τέτοιου είδους  κοινωνικών φαινομένων, θα πρέπει αυτά να καταγγέλλονται και να περιθωριοποιούνται μέσα από ένα δημόσιο  διάλογο, ο οποίος θα καταλήγει μέχρι και τον εξοστρακισμό του θύτη, όταν δεν υπάρχει δυνατότητα αναμόρφωση -  αναδιαπαιδαγώγησή του.

Αντίσταση στη χειραγώγησή μας, σημαίνει ανάπτυξη της κριτικής σκέψης σε όλη της την πολυμορφία και την πολυδιάστασή της, στο πλέγμα  μιας πολυσύνθετης διαλεκτικής λογικής, που η κατάκτησή της προϋποθέτει πολύ κούραση από το ενδιαφερόμενο υποκείμενο.

Η μελέτη αυτή είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη μου Μπέτυ, που τόσο σύντομα άνοιξε τα φτερά της και πέταξε μακριά μας σε πιο όμορφους κόσμους, για να είναι τώρα ελεύθερη. Το άρθρο αυτό γράφτηκε μεσάνυκτα ενώ εκείνη κοιμόταν.

Βριλήσσια 10-06-2010
Παναγιώτης Μιχελής

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Οι λαοί των Βαλκανίων -Βασίλης Ραφαηλίδης

Τα Βαλκάνια ονομάστηκαν «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης». Και οι Ευρωπαίοι αυτή τη στιγμή δίνουν περισσότερη σημασία στην πυρίτιδα που υπάρχει εδώ παρά στο όνομα της πυριτιδαποθήκης. Τα ονόματα δεν κάνουν ζημιά, παρά μόνο σ’ αυτούς που τα χάνουν και δεν έχουν να εμπορευτούν τίποτα άλλο εκτός από ονόματα. Που, όσο πιο ένδοξα είναι, τόσο πιο καλή τιμή πιάνουν στη μαύρη αγορά των ονομάτων. Τα Σκόπια θέλουν το όνομα Μακεδονία, για τον ίδιο λόγο που δεν τους το δίνουμε εμείς. Ξέρουν πως θα μπορούσαν να το εμπορευτούν, όπως εμείς εμπορευόμαστε το ένδοξο όνομα Ελλάδα, που αν δεν το είχαμε κανείς δεν θα μας δάνειζε, τέτοιοι αχαΐρευτοι που είμαστε. Το όνομα μας είναι η τραπεζική μας εγγύηση. Λέμε: δώστε κάτι στον αόμματο! Μη βλέπετε που είναι ανάπηρος. Οι πρόγονοί του όμως, είχαν κάτι μάτια, να! Διαπερνούσαν τα ουράνια και έφταναν εκεί που βρίσκονταν κρυμμένες από κάθε βέβηλο βλέμμα αδαούς και ηλιθίου οι Ιδέες του Πλάτωνα.Βασίλης Ραφαηλίδης


Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Μίκης για ΣΥΡΙΖΑ

 




«Αγαπητέ μου Δημήτρη,

Έχεις απόλυτο δίκιο. Δηλαδή ο όρος που έθεσα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι εν γνώσει μου ανέφικτος, γιατί θα οδηγούσε σε σφοδρή σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Δεν ήταν ίδια η εκτίμηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, για την οποία όπως αποδείχθηκε, η συνεργασία μαζί μας δεν ήταν ειλικρινής αλλά απλώς μας μεταχειρίστηκε, για να αυξήσει μονομερώς την εκλογική του δύναμη »Τότε, θα με ρωτήσεις, γιατί το έπραξα; Υπάρχει προϊστορία γι' αυτό. Αν θυμάσαι, στις αρχές του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ δέχθηκε την πρότασή μου να δημιουργήσουμε το Μέτωπο ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. (Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση) συμφωνώντας ότι η απαλλαγή μας από το Μνημόνιο δεν είναι δυνατόν να λυθεί μέσα από το Σύστημα (εκλογές, Βουλή, Κυβέρνηση) χωρίς να έχουμε δημιουργήσει τις προϋποθέσεις άμυνας του Λαού στη σίγουρη αντίθεση των πιστωτών μας.

»Κι αυτές οι προϋποθέσεις ήσαν δύο: Πρώτον: η δημιουργία ενός μεγάλου Πανεθνικού Παλλαϊκού Μετώπου με τη συμμετοχή της πλειοψηφίας του ελληνικού Λαού και Δεύτερον: η αναζήτηση οικονομικών πόρων για την εξασφάλιση της ζωής και της ανάπτυξης της χώρας με τη δημιουργία κοινοπραξιών με μεγάλες οικονομικές δυνάμεις (Ανατολής και Δύσης) με στόχο την εκμετάλλευση του τεράστιου εθνικού μας πλούτου (εδαφικού, υπο-εδαφικού και υποθαλάσσιου).

»Τότε, αφού δηλαδή θα είχαμε εξασφαλίσει την οικονομική μας αυτοδυναμία και τη σύσσωμη παλλαϊκή υπεράσπιση σε τυχόν επιθέσεις, το Μέτωπο ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. θα έπαιρνε μέρος σε εκλογές με στόχο την διακυβέρνηση της χώρας που από θέση ισχύος θα διακανόνιζε με τρόπο δίκαιο τις οικονομικές και άλλες υποχρεώσεις και δεσμεύσεις μας απέναντι σε τρίτους.

»Αφού συμφωνήσαμε, η ΣΠΙΘΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτές τις δύο βασικές θέσεις, καλέσαμε (ο Μανώλης Γλέζος, ο Γεώργιος Κασιμάτης κι εγώ) τον Λαό στο Σύνταγμα στις 12 Φεβρουαρίου του 2012 με στόχο να μετρήσουμε τη δύναμή μας και στη συνέχεια, εάν βρίσκαμε ανταπόκριση, να σχηματίσουμε την ηγετική ομάδα του Μετώπου που θα ξεκινούσε και θα διηύθυνε τον αγώνα.

»Η ανταπόκριση του Λαού μας ξεπέρασε και τις πιο τολμηρές μας προσδοκίες, αφού οι διαδηλωτές ήταν πάνω από 500.000. Επικεφαλής ήμασταν ο Μανώλης Γλέζος, ο Γεώργιος Κασιμάτης κι εγώ. Και οι τρεις δεχθήκαμε άγρια επίθεση από τα ΜΑΤ. Στη συνέχεια η Κυβέρνηση πανικόβλητη μετέβαλε τους χώρους της συγκέντρωσης σε κόλαση. Είχαν σωστά κατανοήσει ότι ζούσαμε μια ιστορική στιγμή, που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία της χώρας και να μεταβάλει το θύμα-Λαό σε ελεύθερο αφέντη της χώρας του.

»Φαίνεται όμως, ότι δεν ήταν ίδια η εκτίμηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, για την οποία όπως αποδείχθηκε, η συνεργασία μαζί μας δεν ήταν ειλικρινής αλλά απλώς μας μεταχειρίστηκε, για να αυξήσει μονομερώς την εκλογική του δύναμη και να μπει στη Βουλή, με στόχο την κατάκτηση της διακυβέρνησης μέσα από το Σύστημα εγκαταλείποντας τους δυο πυλώνες άμυνας, το Λαϊκό Μέτωπο και τον πλούτο της χώρας.

»Τότε, όταν ο Λαός είδε ότι το Μέτωπο που προτείναμε και τον καλέσαμε να επικυρώσει με την παρουσία του την 12η Φεβρουαρίου ήταν ένα τέχνασμα για να βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ να μπει στην Βουλή, απογοητεύτηκε, παραιτήθηκε και αποσύρθηκε.

»Στη συνέχεια μεταβλήθηκε σε μια παθητική μάζα ανθρώπων, με αποτέλεσμα να διευκολυνθεί η καταστροφική πολιτική των Μνημονίων και σήμερα να είναι ένας άβουλος παρατηρητής χωρίς ελπίδα και μέλλον.

»Όταν αργότερα, ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις με επισκέφθηκαν ο Μανώλης Γλέζος και ο Αλέξης Τσίπρας για να ζητήσουν τη συμμετοχή μου στις δεύτερες εκλογές (γιατί όπως μου είπαν πίστευαν ότι η συμμετοχή μου αυτή θα εξασφάλιζε την απόλυτη πλειοψηφία στην Βουλή), τους επανέλαβα ότι χωρίς τις προϋποθέσεις που είχα θέσει, δηλαδή την ύπαρξη του Παλλαϊκού Μετώπου και την εξασφάλιση των οικονομικών πόρων από την συνεκμετάλλευση του πλούτου της χώρας, θεωρώ ενέργεια τυχοδιωκτική τον τυχόν σχηματισμό Κυβέρνησης, εφ' όσον το συγκεκριμένο κόμμα θα ήθελε να αποκαλείται «Αριστερά» και να είναι πραγματικά Αριστερά και μάλιστα Ελληνική Αριστερά, με το φορτίο που αυτή κουβαλά από τους ηρωικούς αγώνες, από τις θυσίες και το αίμα που έχυσαν για τον Ελληνικό Λαό οι σύντροφοί μας. Και αρνήθηκα να συνεργαστώ ούτε και δημοσιοποίησα το περιεχόμενο της συνάντησης.

»Αν το κάνω τώρα, είναι γιατί προκλήθηκα στο πιο ευαίσθητο σημείο μου. Στην ίδια την τιμή μου.

»Για όλους αυτούς τους λόγους, όπως είπα και στην αρχή, όχι μόνο δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να διακηρύττει από τώρα το τέλος του Μνημονίου αλλά δίχως την αναγκαία λαϊκή στήριξη της οργανωμένης λαϊκής πλειοψηφίας και της προοπτικής μιας οικονομικής αυτοδυναμίας στηριγμένης στον πλούτο της χώρας, θα του είναι στο μέλλον δύσκολο -αν όχι αδύνατο- να αμυνθεί στις αναμενόμενες σκληρές επιθέσεις των αδυσώπητων πιστωτών και άλλων ξένων δυνάμεων.

»Βλέπεις λοιπόν ότι η μεταχείρισή μας με κορύφωμα την 12η Φεβρουαρίου του 2012 δεν αποτελεί μόνο μια απαράδεκτη ηθική κακοποίηση αλλά είναι ταυτόχρονα και ένα μεγάλο λάθος με απρόβλεπτες συνέπειες για τον Λαό μας.

»Ομολογώ ότι δεν θα αποκάλυπτα τώρα αυτή την ζοφερή αλήθεια, αν δεν με προκαλούσε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αφού πρώτα διέλυσε την ΣΠΙΘΑ με τη μέθοδο του φραξιονισμού, επιμένει να διατηρεί ομάδες με την ονομασία της Σπίθας, με στόχο να εκμεταλλευτεί για μια φορά ακόμα το όποιο κύρος μου, δηλαδή να ανασκαλέψει την μεγάλη πληγή που μου άνοιξαν ως τώρα.

»Δυστυχώς η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει να δράσω, όπως έκανα σε όλη τη ζωή μου και να αντιδράσω στα χτυπήματα κάτω από τη μέση, που εξακολουθώ να δέχομαι.

»Έχω όμως ακόμα αλώβητη τη Μνήμη και την Σκέψη μου, που μου προσφέρουν τη δύναμη να υπερασπίζομαι τον ελληνικό Λαό και τα ιδανικά της Αριστεράς, που μου προσφέρουν οι αγώνες και οι πράξεις μου για την Ελλάδα.

 

Σε χαιρετώ με αγάπη,

 

Μίκης».

http://theodorakism.blogspot.gr

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Ο Θίασος (1975)-Η σκηνή στο κέντρο διασκέδασης



Η συγκεκριμένη σκηνή διαδραματίζεται την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1946 σε ένα κέντρο. Δύο παρέες κάθονται αντικριστά διασκεδάζοντας, γνωρίζοντας όμως και που ο καθένας ανήκει ιδεολογικά. Έτσι κάποια στιγμή αρχίζει μία διαμάχη οπού τα όπλα είναι τα τραγούδια και οι στίχοι.